In het tehuis stond ik vroeg op, wanneer de zusters nog sliepen, en liep naar de winkel van de oude Chinese man.
Over de verhalen uit de laatste KortVerhaal, en die uit Onderweg ben je nergens kan ik u vandaag niks meer vertellen. Gelezen, en meteen daarna de vergetelheid in. Een enkele schrijversnaam spartelt nog na, maar personages en gebeurtenissen … ach …
Dan lees je, onder de stille druk van de niet aflatende promotieberichtjes van de facebook-fanpagina van uitgeverij Karaat – met die doorweekte kattenogen (niet één kat te vinden in deze verhalen van D’Ambrosio trouwens …) die je telkens weer zitten aan te staren, Het dodevissenmuseum van Charles D’Ambrosio en weet je meteen dat het deze keer anders zal zijn.
Vooral na de eerste verhalen nam ik graag een wat langere pauze voor ik aan het volgende begon. Niet zozeer om te bekomen, want eerder dan verontrustend of ontwrichtend zijn deze verhalen vooral van een sluimerende en zwaarwegende droefheid. Maar om het nog eens om te draaien, nog eens te proeven. ‘Prachtig’ – zoals deze verhalen ergens genoemd werden – is wat overdreven, maar ze zijn zeker knap. En ze blijven – voorlopig toch, en sommigen wat meer dan de anderen – nasluimeren.
En dat ik ze niet – in een Engelstalige uitgave vanzelfsprekend – koop, is omdat ik niet zo gauw een klein hardcovertje op weet te snorren, en ook wel omdat er op de Engelstalige paperbacks geen kattenkop staat …
Mijn favoriete verhaal in deze bundel? Drummond & Zoon …
Het dodevissenmuseum / Charles D’Ambrosio ; vert. Charles Bors, David Koppernik, Luc de Rooy. – Amsterdam : Karaat, 2011. – 245 p. ; 22 cm. – ISBN 9789079770045. – Librarything en hier
