The Paris Review: Issue 199

We’d been shooting for two weeks already, melting.

Van de verhalen in deze Paris Review onthoud ik de twee korte stukken van Clarice Lispector. Van de gedichten Gottfried Benn. De interviews klasseer ik in mijn achterhoofd voor als ik ooit eens Middlesex of The Marriage Plot lees. En van Hollinghurst – op wie ik na The Line of Beauty wat was uitgekeken – moet ik dan toch maar eens The Stranger’s Child lezen.

Maar wat vooral blijft hangen van deze Paris Review is het begeleidende briefje. THIS IS YOUR LAST ISSUE staat daar – en opnieuw voel ik hoe niks in dit leven echt stevig verankerd is. Zelfs niet in een bibliotheek …

Met slecht gelijmde boeken, ezelsoren, zweetvlekken … ja, zelfs met zilvervisjes wil ik best rekening houden. Boeken die uitgeleend worden, en pas na jaren teruggebracht … Duur gekochte bestsellers die je amper jaren later niet met een blanco cheque erbij zou aanvaarden … Meesterwerken die je niet begrijpt … Het hoort erbij. Het mag. Het kan.

Maar een abonnement dat, drie en een half jaar voor het echt afloopt, noopt tot tandenknarsende van mijn kant pathetische mailtjes om toch alsjeblief het één en ander te willen nakijken … het zou niet mogen zijn …


The Paris Review : Issue 199. – New York : Paris Review, 2011. – 250 p. : ill. ; 24 cm. – Librarything


About these ads

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s