In het begin van het jaar loopt het altijd een beetje fout. Dat komt doorgaans omdat ik niet al te veel goesting heb in zo’n nieuw jaar. Zoals ik me al te driest werp op het maken van goede voornemens, ben ik ook al te naïef in het geloof dat de teller op 1 januari op NUL gaat, alle zonden vergeven, alle onzin verdampt, alle reserves aangevuld, alle slechte mensen dood en/of uitgebeend. Zowel dit geloof als de onvermijdelijke ontnuchtering die er op volgt leiden elk jaar opnieuw tot een koopwoede die ik me de overige 11 maanden van het jaar wel eens durf beklagen.
Dit jaar kwam daar nog bovenop dat mijn vader op Librarything zit. Dat zit hij al langer, sinds ik begin 2010 eens tijdens enkele dode zater- en zondagen zijn boekenbezit invoerde, alleen was hij zich daar zelf niet van bewust. Het stond me toe de hoogste toren van het dorp te beklimmen en uit te schreeuwen dat ik meer boeken dan mijn vader bezat, dat ik m.a.w. – met mijn toen nog 2400 boeken – succesvoller dan hem was – hij, met zijn – ocharme – 1800 boekskes.
Maar, verdomme toch, … toen kwam de dag dat Occy junior zijn nieuwjaarsbrief voordroeg en dat ook ik mijn mond voorbijsprak. En sindsdien zit die oude man elke dag(!) boeken toe te voegen en toe te voegen. Eerst nog mondjesmaat – hier een boekje, daar een bundeltje – maar al gauw sneller, rapper, vlugger, luider, … Met groeiende en lichtjes panisch wordende onrust bemerkte ik hoe dat aantal boeken in zijn bibliotheek steeds hoger en hoger werd … Het werd me te veel, ik moest naar buiten, bezocht boekenmarkten die ik al twee jaar links had laten liggen, snuisterde door de restanten van een verhuizende boekhandel, plaatste lukraak bestellingen … maar moest al vlug toegeven dat ik tegen een grijsaard die zijn kast alfabetiseert niet opkan.
Dichter en dichter voel ik hem nu naderen … 1900, 2000, 2100 … de laatste keer dat ik keek stond de teller op 2362 … dat is amper 260 boeken minder dan ik zelf heb …
2463!!!!!!
2565 …
2652 ………………..