#1821 – De vlammenwerpers / Roberto Arlt ; vert. uit het Spaans door Mariolein Sabarte Belacortu. – Amsterdam : Coppens & Frenks, 1994. – 314 p. ; 21 cm. – ISBN 90-71127-42-7. – Staat tussen Irène van Albert de Routisie en De wolkenbibliotheek van Stephane Audeguy. – Ongelezen

Eigenlijk liep ik die dag de boekhandel binnen om er even later weer buiten te lopen met De zeven gekken van Roberto Arlt, een boek dat ik net gelezen had en waar ik zodanig veel plezier van had, dat ik het gemis niet nog langer kon verdragen. Helaas, het boek stond niet in het rek en kon ook niet besteld worden. En omdat ik goed besefte dat het een half wonder was dat De vlammenwerpers er wel stond, nam ik daar dan maar vrede mee.

Pas veel en veel later begreep ik dat De vlammenwerpers het vervolg was op De zeven gekken, een boek dat ook vandaag nog ontbreekt in mijn collectie.

Het is eenvoudig op te lossen, natuurlijk. Van De zeven gekken verscheen eind jaren ’90 een paperback bij De Geus, een boekje dat ik met gemak voor minder dan €5 kan opsnorren. De uitgave van Coppens & Frenks van 1993 vind ik zopas voor het eerst ergens te koop, maar zou me bijna €30 (incl. verzendkosten) moeten kosten. Was er geen enkele link tussen de twee boeken dan zou ik misschien minder twijfelen, maar nu – met de mooie, gebonden, ongeschonden uitgave van De vlammenwerpers – kan ik onmogelijk het hoofd buigen voor zo’n lelijke paperback met een blauw-oranje rug. (Ik weet dat ik andere boeken in die pocket-uitgave heb. Tot mijn opluchting kan ik ze niet meteen ontdekken wanneer ik één voor één mijn boekenkasten scan …) Maar €30 is ook weer net enkele €-tjes te veel voor een tweedehandsboek, ook al staat het beschreven als ‘in nieuwstaat’ & ook al ben ik in principe bereid er een moord voor te begaan.

Evengoed weet ik dat, wanneer ik het boek morgen op een rommelmarkt tegenkom aan dezelfde prijs, ik het zonder twijfelen aanschaf.

Sowieso bezit ik te weinig boeken van Roberto Arlt. Het is een schande dat u dat zelf nog niet hebt opgemerkt!

[Ik wist wat hij verborg, op een avond had de snoek me een kijkje gegund tussen zijn schuifkwabben: zijn tanden als scheermessen en de meedogenloze manier waarop ze in zijn bek stonden.]

Jacques Sternberg, in: De snoek, in: KortVerhaal: Dierennummer (winter 2011), p. 137

Niet alleen de covers van KortVerhaal lijken nergens op, ook hun themakeuze spreekt zelden tot de verbeelding. 8 nummers ver zijn ze nu sinds De tweede ronde werd hernoemd, en de thema’s waren Amerika, reizen, Duits, Russisch, Frans, wraak en dieren … ach, en eenmaal niks … er spreekt een zodanig gebrek aan lef en onverschilligheid uit, dat het welhaast een wonder is wanneer een verhaal uit dit tijdschrift je effectief even op het puntje van je stoel krijgt …

Toch was dit één van de betere nummers. Met dank vooral aan de buitenlandse schrijvers, en Jongstra. Bart Plouvier maakt ook een opgemerkte intrede als eerste vertegenwoordiger van de Nederlandstalige literatuur uit de Zuidelijke Nederlanden in de 6 nummers van KortVerhaal die ik las – alleen jammer dat het met een verhaal is dat evengoed in de jaren ’70 kon geschreven zijn.

Terugkijkend op alle nummers is m’n nederig en onbeduidend oordeel waar niemand met ook maar één greintje verstand op zit te wachten dat de verhalenkeuze te braaf en te provinciaals is, te veel put uit De Maupassant (hoewel dat bijna steeds de beste verhalen blijken …), de poëzierubriek grotendeels verwezen mag worden naar De Druivelaar, er onder de debutanten niet meteen grote kleppers zitten, en dat A.L. Snijders af en toe wel eens een afleveringetje mag overslaan …

Kortverhaal : Dierennummer (Winter 2011). – Amsterdam : Mouria, 2011. – 160 p. ; 21 cm. – Librarything en hier

#838 – Irène / Albert de Routisie ; voorwoord Jean-Jacques Pauvert ; vert. Thérèse Cornips. – Amsterdam : Bezige Bij, 1970. – 104 p. ; 21 cm. – Le con d’Irene. – 1928. – ISBN 90-234-5081-7. – Staat tussen De tuin van inzicht van Leopold Andrian en De vlammenwerpers van Roberto Arlt. – Gelezen

Irène, of ook wel De kut van Irène van Louis Aragon, las ik reeds tweemaal. Al viel dat me pas op toen ik dat heug’lijk feit aan Librarything wenste toe te voegen. Toen ik het de tweede maal las had ik er overigens amper een goed woord voor over …

Nochtans, wanneer ik nu een samenvatting lees heb ik meteen goesting om het weer te lezen. (Het verhaal van de ezel en de steen …)

Reden van aankoop destijds was de cover. Niet dat ik die zo bijzonder vond, wel integendeel: van alle boeken in mijn collectie moet dit zowat het lelijkste zijn.
Alleen … ik heb er nog zo één: De wereld van de sex van Henry Miller. Met dezelfde collage’techniek’ van lichaamsdelen, met diezelfde ongetwijfeld erotisch bedoelde slachthuisrijpe suggestiviteit en hetzelfde afgrijselijke resultaat.

Maar wanneer je de beide boeken naast elkaar ziet liggen, kan je niet anders dan verlekkerd staren – alsof er een gigantische naaktpuzzel voor je ligt … Er zullen vast nog uitgaven bestaan met eenzelfde cover – iets van De Sade waarschijnlijk, en nog wel wat …

Niet dat we er actief naar op zoek zullen gaan, maar je kan je nu al de blijdschap indenken wanneer we binnen een tiental jaar eens op een rommelmarkt een willekeurig hoopje ledematen ontwaren.

Het verhaal van De schakelaar 3 is te zot voor woorden, en ik zal dan ook geen poging doen om het na te vertellen, zelfs niet om het goed te praten. Het eerste deel van De schakelaar was tezelfdertijd ook het allereerste deel van De zwarte reeks en dat is er aan te merken.

Maar deze uitgave van De schakelaar 3 is een luxe-uitgave, beperkte oplage, genummerd en vergezeld van een grote zeefdruk (van een lezende schone), eveneens genummerd en gesigneerd door Milo Manara zelf. Het maakt dat ik me deze aankoop, de zeefdruk aan de muur en het boek in de kast geschoven naast de luxe-uitgave van Gulliveriana, niet hoef te beklagen. Bovendien is de zeefdruk een stuk aangenamer voor het oog dan het boek. En om het verhaal was het me deze keer sowieso niet te doen …

De schakelaar 3 / Milo Manara. – S.l. : Loempia, 1994. – 70 p. : ill. ; 31 cm + zeefdruk (80 x 60 cm). – 9067713503. – Oplage 200 ex. – Genummerd. – Librarything en hier (NSFW!)

#1746 – De tuin van inzicht / Leopold Andrian ; vert. Menno Wigman ; nawoord Gerrit Komrij. – Amsterdam : Veen, 1999. – 72 p. ; 21 cm. – ISBN 9789020458329. – Staat tussen De Aarde neemt … : Russische novellen en Irène van Albert de Routisie. – Gelezen

Gelezen, maar het enige wat ik er van onthouden heb is dat Komrij het in zijn nawoord wat verveeld aan de kant schoof.

Veel inzicht lijkt er in dit boek niet te vinden. De schrijver was negentien jaar, kortstondig wereldberoemd, en schreef nadien (bijna) nooit nog een letter. De tuin van inzicht blijkt een boek met een zekere reputatie, maar heeft die reputatie niet zozeer aan de inhoud te wijten, dan wel aan de geringe productie van de schrijver.

Ik ga op zoek naar meer informatie en bots op een recensie in De Standaard, waaruit ik ook al niet veel meer opvang dan dat de recensente niet alleen het nawoord van Komrij niet las, maar ook dat ze niet eens de moeite nam om even na te kijken of het een nawoord, dan wel een voorwoord betrof.

Het lezen van de samenvattingen die ik online vind, houd ik niet eens tot het einde vol … Zal ik het ooit herlezen? Of sluis ik het meteen door naar de boekhandel?

[Er waren veel manieren om de vervelende wachttijd te doden. Freud liep zijn boeken door, koos uit welke hij mee naar Londen wilde nemen en deed die waar hij niet langer behoefte aan had van de hand.]

Ernest Jones, geciteerd in Freud : de sfinx van Wenen (Boom, 1994), p. 200

[Wij leven in een vrolijke hel. De Russische idee van het onserieuze karakter van het leven kan als correctie op de serieuze Westerse moraal wel eens verleidelijk zijn voor de buitenlander die het matige leven zat is, ook al schrikt ze hem nog zo af door haar politieke incorrectheid en, soms, door haar atavisme, onbeschoftheid en barbaarsheid.]

Viktor Jereofejev, in Een vrolijke hel : het Rusland van Poetin (Meulenhoff, 2007), p. 101-102