1344395707029

Mo said she was quirky

Engelstalige literatuur, Romans & Verhalen


1344395707029It happened on her way home from the casino one morning, Helen noticed the two men through the side passenger window.

Het is even wennen – maar daar krijg je ruim de tijd voor, want een eerste echte interactie met een ander personage gebeurt pas na 75 pagina’s – aan Helen, in wiens gedachtenstroom je je meer dan 200 pagina’s zal bevinden.

Helen, een jonge Schotse vrouw, met een 6-jarige dochter, gescheiden, samenwonend met een Pakistaanse ober, wonend in Londen, ’s nachts werkt ze in een casino – op weg naar huis denkt ze in een zwerver haar broer te herkennen, het is de start van een slapeloze dag, vol contemplaties, twijfels, angsten, terugblikken, één enkel voornemen …

Kelman maakt het de lezer niet makkelijk – geen cliffhangers, geen grote onthullingen, een minimum aan dialogen, zinnen die in het ijle blijven hangen
herhalingen, banale gedachten die je meer in je eigen hoofd dan in een literair werk verwacht aan te treffen, … Ontelbaar zijn dan ook de keren, dat je als lezer – op de stroom van Helen’s gedachten – plots je eigen gedachten, je eigen banale leventje aan het contempleren bent …

Het is dan ook niet helemaal duidelijk of Kelman een bijster goed boek heeft geschreven. Je wacht en wacht tot er iets gebeurt. (Maar dat doet Helen ook …) De titel lijkt te refereren aan een oordeel van buitenaf – iets dat vooraf al geweten was, dat het onafwendbaar onheil voorspelde – maar het is gewoon een zin uit het boek, een van de velen, … gewoon iets wat Mo wel eens over Helen zegt, …

Het is een dag, zoals er voordien vele anderen waren. Alleen die zwerver die op die broer leek, dat ene voornemen … Dat is het enige verschil, maar waar dat dan juist toe leidt – de laatste bladzijde – maakt op zich ook niet zo veel uit. Het verandert niets aan Helen, aan de manier waarop je 228 pagina’s in haar hoofd hebt liggen tollen, het gevoel dat je haar hebt leren kennen … de manier waarop je, samen met haar, je gedachten liet dwalen, naar droeve dingen, leuke dingen, dingen waar je je aan optrekt, dingen die je ergeren …

Ik raak er niet uit … is dit een goed boek? Het voelt alsof ik in mijn eigen hoofd heb liggen woelen … is dat goed? (Nu ja, baat het niet …)


Mo said she was quirky / James Kelman. – London : Hamish Hamilton, 2012. – 228 p. ; 21 cm. – ISBN 9780241144565. – Librarything en hier