The Paris Review : Issue 211

The Paris Review : Issue 211

Engelstalige literatuur, Romans & Verhalen, Tijdschriften

The Paris Review : Issue 211Amerika ontdekt Knausgard. Het heeft even geduurd, lijkt het – pas dit jaar, nu het derde en vierde deel daar verschenen zijn, begint het rad er – zoals het dat bij ons eigenlijk al na deel 2 deed – echt te draaien. (Het doet wat denken aan 2666 van Bolano, of 1Q84 van Murakami. Telkens iemand met een werkelijk dik boek komt, staat Amerika er met open mond naar te staren …)

Met een interview* (afgenomen door James Wood), een uitgebreid fragment uit deel 4 van My Struggle, en enkele brieven/dagboekfragmenten(?) (waarin het voornamelijk over Dante gaat) krijgt Karl Ove trouwens wel heel veel aandacht in deze Paris Review … Als daar maar geen uitgekiende marketingcampagne achter zit …

De andere interviews, met Vivian Gornick – een beruchte, maar me onbekende autobiografe**, recensente en feministe (van het type dat heel aardig lijkt, tot je onverhoeds de naam van Norman Mailer laat vallen) en Michael Haneke, zijn het soort interviews waar The Paris Review op groot geworden is: de wijze terugblikken en lees/film/schrijftips spatten van het blad. (Ik probeer me te herinneren of ik tijdens Funny Games de zaal wilde verlaten. Ik vrees van niet. Integendeel, ik was gefascineerd. Wel was het één van de laatste films ooit die ik in een filmzaal ben gaan bekijken … Daar krijg ik vast ook wel enkele punten voor.)

De poëzie sloegen we altijd al over. Maar deze keer pasten we er de methode van Komrij op toe: de eerste zin, de laatste zin. Als die me niet aan het trillen brengen, zal het middenstuk dat ook niet doen.

Verhalen van Joe Dunthorne, Sam Savage, Ottessa Moshfegh en Saïd Sayrafiezadeh, waarvan vooral de teksten van Dunthorne en Mohfegh bijblijven (en Sayrafiezadeh eigenlijk ook wel). (Het verhaal van Sam Savage is te vrijblijvend, een column eerder dan een verhaal.)
Dat is trouwens al de tweede keer op korte tijd dat ik moet toegeven dat Dunthorne, die we op de werkplaats doorgaans aan opgeschoten schorremorrie proberen te slijten, me weet te boeien. Het is, als ik de samenvattingen van zijn romans lees, amper te geloven …

* niet in de officiële interviewreeks van TPR, maar een transcriptie van een interview tijdens een of ander literair evenement
** maar niemand die haar vraagt naar wie of wat die Knausgard is …


The Paris Review : Issue 211 / ed. Lorin Stein. – New York : Paris Review, 2014. – 244 p. ; 24 cm. – Meer info bij Librarything en hier