Schoolgirl

Schoolgirl

aanrader, Japanse letterkunde, Romans & Verhalen

Schoolgirl

De cover van Schoolgirl reikt, hoewel mangamooi, niet verder dan het woordje ‘schoolgirl’. Met het hoofdpersonage van het boek, dat zich nog in kimono’s hult, het liefst van al kind wil blijven en in een veel traditioneler Japan naar school gaat, heeft die niks te maken. (Het verklaart ook meteen waarom de rest van dat boekenfonds van uitgeverij One Peace Books er zo onappetijtelijk uitziet: ze doen maar wat.*) Het boekje is een cultklassieker in Japan, een Oosterse Catcher in the rye.

Schoolgirl beschrijft een dag in het leven van een Japans meisje op de grens van volwassenheid. Het verhaal wordt door Dazai aangereikt in de vorm van een (min of meer) interne monoloog. Haar gedachten schieten heen en weer, maar rode draad is het kwellende verlangen naar een doel, naar iets dat echt echt is. Ze weigert klakkeloos verder op te groeien, gewoon om op een bepaald moment te moeten of kunnen vaststellen dat ze geen kind meer is. Ze wil een reden, iets waarvan ze kan begrijpen dat het beter is, of althans de moeite is om er voor te gaan. Niet het opgroeien op zich kan de beloning van het ouder worden zijn, eens volwassen moet er ook echt wel ‘iets te zien‘ zijn.

Dat alles wordt niet op een zwartgallige, maar op een wispelturige en grillige wijze, als de ons nog bekende huppelende luimen van een puberhart, beschreven: kleinere en grotere zaken, over de (Westerse en Japanse) boeken, over haar kleren, over haar ouders, over het eten, over haar hondjes, de bloemen … Ze is niet bijzonder, niet echt, niet anders dan alle anderen, al voelt ze zich, net als alle anderen, natuurlijk wel anders. Het is het grote reiken, en tegelijkertijd het in dat reiken, op een voor oude zakken als onszelve aandoenlijke wijze, tekortschieten. Ze droomt ervan op een dag in Parijs rond te lopen, maar ook in dat Westerse Parijs draagt iedereen een kimono.

Een enkele keer hoor je Dazai zelf tussen de gedachten van het meisje door. Haar denken wordt plots wat pamflettarischer, een aanklacht tegen een heersende opinie, een al te uitgeschreven gedachte. Maar daarnaast is dit boek een knappe prestatie, misschien nog iets te kort, mogelijk wel iets te sober of braaf(?) vertaald, … een kinderlijke hartenkreet van een leven, elkeen zijn leven, dat zonder doel dreigt te vallen.

Ergens in dit boekje ook dat mooie zinnetje: feeling like trying to cry.

*Al is er ook die ene titel van Nagai Kafu, – dat zowaar ook door Dazais schoolmeisje vermeldt wordt … (Ik heb al wat boeken van Nagai, ongelezen.)


Schoolhgirl / Osamu Dazai ; transl. Allison Markin Powell. – Long Island City : One Peace Books, 2011. – 106 p. ; 18 cm. – ISBN 9781935548089. – Meer info bij Librarything en hier